Journey Of The Fallen

Chronicles: D&D session 7

The Fallen take a beating

Nadat onze helden gevangen werden genomen door de Technisch Captatiegenie van de ‘Google Phone Forces of Paralell Dimensions from Above’ ervaren zij aan den lijve wat het begrip ‘tijdplooi’ betekent. Zij kunnen langzaamaan weer de beentjes strekken na deze 1/0 gevangenschap in de broekzak van Koen, nog een geluk dat er in gametime slechts een fractie van een seconde passeerde en dat zij dit alles niet bewust hoefden mee te maken… On with the story.

Ísú nijpt de billen samen en wil ervandoor gaan, om het vuile werk door een ander te laten klaren. Maar Bardek en Borghar, moedige kerels als ze zijn, stonden op het punt binnen te stormen om die kleine rotzak van een kobold de keel dicht te nijpen. Calianna is hen echter voor en met een welgemikt schot door de waterval heen, legt ze ‘het gillende schoolmeisje’ voorgoed het zwijgen op. Helaas is het nest reeds gealarmeerd. En er wordt direct overgegaan tot de algemene aanval. Onze helden bestormen alle drie de ingangen van het lair tegelijkertijd. En vinden daar een kudde kobolds om U tegen te zeggen… en lord Irontooth, die uiteraard niet zo aangenaam verrast is met het gezelschap. Kobolds kruipen weg of vliegen in het rond als de koboldleider log door de grot stormt alles wegmaaiend wat in zijn weg komt te staan. Echter, de verdeeldheid van de groep over het slagveld en de overmacht van de vijand kosten Bardek en Ísú bijna het leven!
En er wordt noodgedwongen veranderd van tactiek. Eerst krijgt Bardek een healing potion toegestoken van Cali, deze lijkt echter de nodige hoeveelheid alcohol te hebben toegevoegd, uiteraard met de beste bedoelingen. Maar Bardek zal het encounter zwenselend en met dubbel zicht door moeten, weinig méér rakend dan de vliegen in de nabije stinklucht van de vijand. Vervolgens wordt er gehergroepeerd rond Ísú die ondertussen ligt dood te bloeden in een hoekje van de dungeon. Zo zwak zijn eerdere pogingen om de minions uit te schakelen zo sterk houdt hij zich in deze comateuze toestand. Bardek’s hulp komt net op tijd om Ísú weer op de been te helpen. Want ze kunnen alle hulp gebruiken om de aanstormende lord Irontooth en zijn gevolg te stoppen. De woeste bende wordt deels in slaap gewiegd door Ísú en verder afgemaakt dankzij de treffers van Cali en de houwen van Borghar, die in Irontooth zijn gelijke gevonden heeft en er goedgeluimd op losmept. Na een lange strijd met potentieel desastreuze afloop voor twee van onze helden, kunnen zij toch ééndrachtig de klus klaren, op een slapende dwerg na. Wakker worden Bardek! Het gevecht is gedaan!
Met de bedoeling Irontooths side-kick, de Wyrmpriest, gevangen te zetten in Winterhaven en hem aan een gemene ondervraging te onderwerpen knevelen ze deze vijand. Op hun zoektocht door de grot vinden ze een sleuteltje en een kist met een slot! Tiens, hier is enige bonus op INT niet misplaatst. Hoe zou dat in elkaar zitten… Laten we vooral de gevangen Wyrmpriest misbruiken om het koffertje te openen, je kan nooit weten dat daar een gemene koboldnar uitfloept, dat zou nefast kunnen zijn voor Ísú’s hart. Maar ach, wat jammer, de Wyrmpriest blijft heel, geen ontploffing, geen rook, geen gemeen lachende infarcten-veroorzakende koboldnar op spiraalveer. Maar, rara, een schat. Veel gp, veel XP, méér, MEER. Ahum, zo zijn onze helden natuurlijk niet. Want Bardek krijgt een nieuw magisch maliënkolder en geeft edelmoedig zijn magische amulet aan Borghar, want die vindt dat edelsteentje wel mooi, weet hij veel, dat Bardek met deze daad ooit zijn leven zou kunnen redden.

Terug in Winterhaven juicht de bevolking onze helden toe, de verwelkoming is zowaar feestelijk. Lord Padreig, die al was komen toegesneld naar het marktplein, ploft prompt een mes in de buik van de geknevelde Wyrmpriest twist twist… Laat het feest beginnen!!! Uiteraard zijn zei vereerd, ware het niet, eveneens lichtjes verbitterd over het feit dat ze nu geen extra informatie uit de priester kunnen wringen. En wat zal de volgende dag brengen? De tijd dringt, dat bleek uit de geheimzinnige briefscroll van Karalel aan lord Irontooth die ze op zijn lijk vonden. Neen, voor onze helden is er vooralsnog geen reden om te feesten!

CU next time, voor een spannende ontknoping (of poging tot) van dit avontuur.

Jo

View
Chronicles: D&D session 6

Boys & Toys


Het is valavond, onze helden hebben alweer een vermoeiende dag voorbijgestreden. Lichtjes onderbemand als ze waren, konden ze er klaarblijkelijk toch nog het beste van maken. Na, deze laatste episode van hun drakenavontuur is Borghar wel nog geestelijk herstellende na zoveel wijsheid in mistvorm tot zich te hebben genomen, hier was zijn beperkte cerebrale capaciteit duidelijk niet op voorzien. Als dit maar goed afloopt. En uiteraard zijn we ook benieuwd wat Ísú de komende uren ten berde komt brengen, magisch keelgegorgel of astrale allesvernietigende koudespreuken. U leest het in het verdere relaas van onze dappersten.

Nee hoor! Shoppingtime!!! Na al dat zand en die botten willen ze nu graag hun nieuwe speeltjes. Als getrouwe creaturen van onze jongensfantasie kunnen ze NIET wachten tot de D&D clericale variant van Sinterklaas geweest is, en ook niet tot hun zinnebeeldige verjaardag verstreken is. Ze willen het graag NU, en dus nog vóór iemand er erg in heeft staat onze kleinste pagadder al bij Thair Coalstriker, de lokale smid, te kletsen. “Op bestelling, beste broeder. Is hij klaar?! Is hij klaar?! MOOI. Prachtig handwerk, Bahamut krijgt er een blinkende Warhammer bij om hem met glorie te dienen.” Vervolgens krijgen Calli en Ísú hun op maat gemaakte messen. En Borghar, die is uit zijn eerste communie-maliënkolderke gegroeid en kiest nieuw blinkend plate armour. Hij brengt hiermee de party officieel onder de armoedegrens en zijn ballen officieel over de pijngrens (Calli wist duidelijk niet dat een schelp optioneel was). Ze volharden in de koopzieke bui en kopen verder die dag nog ballenzalf… wat zeg ik?... ik bedoel natuurlijk babbelzalf. En een healing potion van 50 gp!, het is nu eerder een bende schooiers dan een partij helden. Tijd dus om een kijkje te gaan nemen bij lord Padreig, en gratis kost en inwoon te gaan aflutsen in ruil voor spierballen, strijdspreuken en koboldblubber. Iedereen profiteert van de goede lord zijn vrijgevigheid en ze vergeten zelfs de nieuwe serveerster van de Inn te versieren om toch maar snel onder de wol te kunnen en de volgende ochtend fris en monter de 40 km lange tocht tot aan het X-je te kunnen aanvatten. Calli neemt nog een redelijk overdreven portie ‘noodrantsoen a.k.a. riding horse’ mee en aldus bereiken ze, dromend over teleportatie cirkels en ezeltjes met karretjes, het geheimzinnige X-je.

De eerste encounter van de dag. Er wordt tussen de bosjes door een bende kobolds waargenomen nabij een waterval en een magic circle naast het riviertje. Iedereen gaat op professionele wijze in stealth. Behalve Bardek, die gaat stoer de confrontatie aan terwijl de overige bende maximaal van de afleiding profiteert om een verassingsaanval uit te voeren. Bardek en Borghar (half bezeten door Miselande) vliegen er gezwind in en vegen het gros van de vijand op een hoopje, terwijl Ísú zich al snel schor roept door het gaatje in zijn keel en de voorkeur geeft aan een paar ferme meppen met zijn maagdelijke quarterstaff. Callianna spreekt alle powers aan die ze beheerst en helpt op twee fronten de vijanden op afstand te houden, te verzwakken en finaal in de pan te hakken. Met de wapens in bloed gedrenkt zijn ze klaar voor meer actie, maar de laatste laffe vijand verdwijnt in een grot achter de waterval.(na al gillend als een schoolmeisje op chef Irontooth te roepen). De helden blijven even besluiteloos staan. Wat zullen ze hierop ondernemen? Leggen ze een hinderlaag om de vijand te verdelen, eventueel in te sluiten of gaan ze toch blind en roekeloos met geheven wapentuig het gevaar tegemoet? Volgende episode van deze chronicles verneemt u dit alles en meer.

Stay tuned for more DnD Marses and Hymns of Glory!

Jo and his Chronicles Radio
View
Chronicles D&D session 4-5

De avonturiers komen na een bewogen te-ezel en te-poot reis aan in Winterhaven: een omwald dorpje met vnl agriculturele werknemers :) Ze worden door de wachters aan de poorten vriendelijk doorverwezen naar de lokale Inn: Wrafton’s Inn, genaamd naar de eigenares: Salvana Wrafton.

Blij hun vermoeide botten even te kunnen rusten, bestellen ze een flinke maaltijd van geroosterd hert met een lekkere pul (of pullen) gerstenat. Ze krijgen een vriendelijke verwelkoming van de waardin en deze blijkt bovendien nog een bron van informatie te zijn: alle nieuwtjes passeren éérste aan haar bar.

In een donker hoekje vinden ze een vrouwelijke Elf terug: ze zou een soort merchant moeten zijn … zin in een sociale babbel zat er ook al niet in. Miselande, die er nochtans goed doorvoed uitzag, wendde al zijn charmes aan maar liep helaas een blauwtje. Diep verontwaardigd ging hij dan maar onder de volle maan wat afkoeling zoeken. Calli’s tracking skills bleken vast te lopen op het kleinste kamertje van de zonneige woonst van de boerkes. Zelfs de naam van dit gezelschap hebben ze moeten vernemen van een ander: Ninaran

Naast het haardvuur troffen ze ook nog een vaste klant aan. Deze stelt zich voor als Eilian the Old. Hij een spraakwaterval die evenveel onnuttige en nuttige feiten te vertellen heeft, maar hij blijft zeer onderhoudend. Toch lijkt er iets te schorten. Soms zinkt de man even wel in diepe overpeinzingen. Na een beetje vragen lost Elian zijn ei meteen: Zijn goeie vriend en partner Duaven Staul is al meer dan een week vermist…een legende achterna gereisd over rijkdommen en puur geluk, begraven samen met de botten van een drakenclan. Elian voelt zich verantwoordelijk omdat hij het is dat dit verhaal heeft verteld aan zijn vriend. Hij vraagt aan de avonturiers of zij geen zoektocht zouden willen inzetten … hij geeft wel toe dat hij niets van betaling kan aanbieden … Onze helden beloven om de volgende dag bij eerste licht de toch aan te vatten. ze krijgen er zelfs nog een route66-kaartje bij van Elian.

Nog een aantal potten bier later (waarbij Borghar zich trots eigenaar mocht noemen van het grootste aantal lege kroezen) kruipen onze helden onder de wol of in Miselande’s geval: onder een tapijtje van sterren.

Bij het ochtendkrieken wordt er snel nog wat voorraad ingeslagen en wapens besteld (in een charmant smidswinkeltje, uitgebaat door een landgenoot van Bardek)

Daarna wordt de zoektocht naar Duaven ingezet. Helaas worden de helden weer geteisterd door een kobold raiding party. Party? Feestje? Misschien bijna hetzelfde voor Borghar. Een hevige strijd barst los: Borghar wordt een paar keer tegen de grond gemept, Calli begint extreem te struikduiken, Bardek weet alle lijm deze keer te ontwijken, Isu geeft er een lap op, deze keer zonder zijn buddies overhoop te knallen en Miselande fwooosht als mist rond het slagveld. ... Onze helden overleven het, hetzij met enkele bijeffecten: - Isu krijgt een pijl door de stembanden, hij zal nog een tijdje de stem moeten sparen - Miselande fwoosht in misvorm voorbij Borghar, net toen deze eens heel diep inademde -> Mise opgezogen. Sindsdien begint Borg wel vreemde trektjes te vertonen … hmmm mysterieus. Ze vinden op één van lijken ook nog een halsketting met daaraan een ramshoofd, gekerft uit obsidiaan.


Na een trektocht van ongeveer een halve dag wordt de geur van natte, vers opgedolven aarde waarneembaar. Calli neemt het voortouw en gaat stealthy voorop scouten. Ze komt op een grote open plek, omgetoverd tot een heuse ‘graaf-site’. te midden van de site een krater zichtbaar met daarin de resten van één of ander creature. Rond de krater staan een aantal werkers verder te graven. Een opzichter, samen met zijn draak-achtig wezen slaan het tafereel gade.

De helden komen voorzichtig dichterbij… Wanneer ze opgemerkt worden door het ‘mini-draakje’, slaat deze alarm! De opzichter komt echter niet dreigend over en roep de avonturiers er zelfs onverwijld bij:”Komaan gasten, kom eens kijken. We hebben hier echt iets fantastisch gevonden!” Hmm, dat ruikt toch maar vreemd. De helden proberen de opzichter te peilen naar zijn oprechtheid … alles lijkt in orde maar… Calli blijft voor alle zekerheid toch maar wat achterop treuzelen. Misschien maar goed ook want even later springen de werkers op, klaar voor een spelletje ‘sla met spade hoofd van held af’ te spelen. Met hen wordt echter snel afgerekend. Lastiger zijn die opzichten en zijn huisdier. Het huisdier is niet zo slim en springt Calli achterna in de diepte van de kloof: Calli landt veilig op haar pootjes, het klein draakje op zijn voorgevel… Nog een flinke tik van onze brute zorgt voor finale duisternis voor dit schepsel. Dat lost even mooi zichzelf op :)

Lastiger is dat gnome-creature. Op een gegeven moment weet deze zich zelf volledig aan het zicht te onttrekken: sneaky bastard!! Uiteindelijk wordt ook hij in het hoekje gedreven (onder andere door een onhandig klimmende held of 2) en legt hij er zijn bijltje bij neer, zijn armen klemmend om iets dat verstopt zit onder zijn hemd: het gaat om een oude spiegel, aan de vorm en stijl van het object zie je dat het een magiersspiegel is uit de tijd van de Nerath en een ziveren medalion met 2 foto’s in: 1 van Duaven en 1 van een vrouw

Na even grondig zoeken vinden ze ook Duaven, verstopt onder een aardekleurig deken, gekneveld tot aan zijn kleine teen. Deze is zo blij met zijn redding dat hij zelfs zijn zilveren medalion bij ontvangst gelijk weer teruggeeft als teken van dank. Het enige dat hij er uit neemt zijn de foto’s van hem en zijn vrouw.

Bardek neem ook nog enkele botten en de drakenschedel mee voor verder onderzoek.


Duaven wordt veilig weer aan zijn deur afgezet. De helden nemen afscheid en trekken weer het dorp in. Daar komen ze weer aan de oude toveraarstoren. Deze keer is deze niet gesloten. Ze maken kennis met Valthrun the Prescient. Deze oude ‘geezer’ is niet veel soeps van lichaam,maar zijn geest is nog zo scherp als één van calli’s daggers. Hij bezit naast onnoemelijk veel parate kennis ook nog een bib in zijn toren. Nieuwsgierig als hij is, gaat hij akkoord met de vraag of hij de items kan bekijken en hun oorsprong onderzoeken. Valthrun vraagt of hij de drakenschedel eventueel mag houden ‘voor onderzoek’ (eigenlijk blijkt deze geslepen ouderling gewoon een fancy kaarsenhouder te willen hebben :)
View
Chronicles_DnD Session 3

Chronicles: Dnd Session 3

The Kings Road Massacre

4+1 Gezellen op zoek naar een beetje fortuin, ieder voor zich, dat zijn gemakkelijk verdiende gp’s als we de wapens even samenslaan… maar het verliep niet zoals gepland. Onze helden werden verraden. Eerst door de lord warden van Fallcrest en vervolgens een tweede maal door de witte draak Szatharrax. Borghar, Bardek, Callianna, Miselande en Ísú werden allen overgeleverd aan een duistere lotsbestemming toen Nimozaran’s magische amulet het bewustzijn uit de willoze geesten van onze helden zoog. En wie is die vervloekte Lord Irontooth? Hij lijkt wel met die arme zieltjes te spelen alsof het poppetjes zijn, heeft hij de touwtjes in handen?… Lees het in deze laatste editie van de Chronicles.

De partij gezellen komt langzaamaan weer bij bewustzijn. In een warme, donkere ruimte. Krappe ‘doos’ blijkbaar, iedereen zit goed gestapeld. Even wat licht aansteken… Oef, ze leven alle zes nog. Zes?” Euhm, excuseer juffrouw, wie bent u? Ook gevangen genomen door de draak?” Haar naam is Marla, ze is een 19 jarige priesteres van Pelor, en doet een studie over demonen en de dood-cultus. De ‘doos’ blijkt een kar te zijn, waarin ze vervoerd worden naar Winterhaven, hun bewakers nemen net een pauze om wat te eten op een [open plaats in het bos] – 3 horizontaal, 4 vakjes, de eerste inzender wint een afgebeuld ezeltje.

Er zit een kier tussen de deur. Ísú kijkt even naar buiten en ziet daar een kobold op zijn gemakske de wacht houden, die ziet er vrij relaxed uit.

Er wordt wat gepalaverd over een mogelijke ontsnappingspoging. Eerst Borghar, die raakt een beetje opgewonden van Marla en haar grafheuveltjes en wil dan ook onmiddellijk zijn testosteron gehalte bewijzen door de ‘doos’ in gruzelementen te stampen. Miselande echter, die het een beetje koud krijgt bij de gedachte aan dood-cultus, onderneemt een poging om het creatuur te overhalen hen vrij te laten. Wrong turn, de kobold lacht er eens mee en gaat weer verder zitten niks doen. Hadden ze nu maar wapens bij zich gehad, konden ze gewoon de deur in rammen en dat stuk miserie een kopje kleiner maken. Nog opties, misschien kan Calli het slotje openprutsen… met die roeste nagel die daar toevallig op de grond ligt? Yup, dat is waar ze goed in is. Tijd voor actie, nog even de omgeving afspeuren en dan aanvallen maar. Het betere blote-vuisten-werk want alle equipment is hen afgenomen. Borghar is ondertussen nuchter en dit soort actie is op zijn lijf geschreven. Hij slaat harder én raker. Maar heeft het na die stinkbom tegen zijn bierbuik wel verkorven bij Marla. Bardek weet de Glue te ontlopen en slaat er eveneens niet naast. De minder fysieke genoten doen wat ze kunnen. Calli maakt gebruik van de javelins van de goblins, Miselande ‘cursed’ er vlotjes op los en Marla en Ísú laten hun krachten los over de vijand (hoe Ísú dat geflikkerd heeft zonder Implement is op zich al magie…). Het handgemeen gaat vrij hevig en na de nodige rake klappen vlucht de laatste kobold het bos in. Einde gevecht. Iedereen vindt zijn vertrouwde wapenrusting terug in een kist bij het kampvuur en er wordt beslist om verder over de Kings Road richting Winterhaven te karren (lopen voor de koppigste/nobelste onder ons).

Ware het niet dat ze onderweg plots sporen ontwaren van nog meer boosaardig gespuis. Iedereen op zijn hoede dus. Een hinderlaag dwingt de gezellen ertoe alweer een robbertje te vechten. Bardek raakt in het heetst van de strijd zijn pluimkes kwijt, maar het koboldbloed vloeit rijkelijk over de resten van de plaveien van de Kings Road. En onze helden zetten met een glimlach en wat bloedspatten op het gezicht de reis verder richting ‘nieuwe pluimkes voor Bardek – nieuw lief/hoertje voor Borghar – nieuwe PHB lessen voor Ísú – Ironteeth smashing revenge voor iedereen’ Winterhaven!

Uw trouwe chronicler,

Jo

View
Chronicles_DnD Session 2
Chronicles_DnD Session 2

Chronicles: Dnd Session 2

Journey of the Fallen… and the Risen

Ergens in de buurt van Fallcrest city hadden 4 level 1 helden-in-de-maak zich verzameld om nog snel even wat creaturen te ontoren. Maar wat gebeurde er na die 8 sq., 2 kobolds en dat hekje? U leest het vandaag in onze Chronicles: Een verhaal over de wederopstanding van een duistere ietwat bleke held, de ontmoeting met “ne mysterieuze groene”, over 2 ballen en een worm, en tenslotte over het fatale amulet dat het lot van onze helden bindt.

Na het hekje dus… Onze onversaagde helden stormen onverwijld hun eerste dungeonkamer binnen. Een kamer gevuld met een brubbelende massa groene troep en brabbelende goblins die weldra een diepgevroren oor armer zullen zijn. Bardek en Borghar gaan fel de strijd aan om dit te bewerkstelligen. Hoewel Bardek’s enthousiame snel in de kiem gesmoord wordt door het eerste glue-shot van de dag. Ondertussen neemt Borghar het front voor zich, op afstand geholpen door Callianna en Ísú, die even een Freezing Cloud in Borghar’s nek blaast, niet dat die zich daar iets van aantrok. Onze rekkerende dwerg kan zich echter al snel weer losrukken en incasseert heldhaftig de Cold damage om met restjes bevroren prut in zijn baard zijn hamer in de tegenstanders te gaan planten. Aldus bezegelen de huurlingen hun eerste encounter met 50 gp. Vermoedelijk slechts een voorsmaakje van wat komen gaat.

De smaak van koboldbloed te pakken betreden onze helden de tweede dungeonkamer. Vier sarcofagen, en een altaar… maar geen kobolds. Wel booby traps daarentegen. Calli faalt haar eerst interventie en krijgt een pijlke in haar poep. Ísú rammelt eens met een harnas en er vliegt er weer ééntje de kamer door, dit wordt dus opletten geblazen. Tijd voor Calli om de kamer eens schoon te vegen, dunkt mij (sorry Evy, ik kon het niet laten). Een zacht gemompel stijgt op uit één van de doodskisten, Calli verschuilt zich achter het altaar en de andere helden staan een beetje besluiteloos rond te huppelen. Niemand durft de sarcofaag te onteren, voor Bardek is dit heilig, hij denkt er nog niet aan. Borghar weet het ook allemaal niet zo goed, niet echt verwonderlijk. En Ísú gaat de boel wat afkijken vanuit een hoek van de kamer. Ondertussen wordt het gemompel luider en luider. Nog steeds onverstaanbaar, een taal die niemand nog spreekt. Na enige tijd wordt iedereen toch wel erg nieuwsgierig, Bardek en Borghar schuiven het lid van de sarcofaag… dum dum dum… Tadáaá. Dát is een anti-climax. Een bleek verschrompeld figuur staat op uit de kist. Bardek die nog in volle paraatheid stond, en stijf van de adrenaline/glue, geeft de sukkelaar een “ferme saflet” met zijn hamer. Goed raak. De figuur neemt een dreigende houding aan naar onze helden en Ísú roept naar Borghar om hem vast te houden en te bedwingen. Borghar gehoorzaamd uiteraard zonder verpinken, en verassend genoeg bijt de gestalte in Borghars arm en zuigt een kleine hoeveelheid bloed op. Borghar lost. De figuur krijgt weer wat kleur en zijn huid wordt gaver. En iedereen is op zijn hoede. De figuur tracht nu een gesprek aan te knopen met de leden van de partij, dit verloopt echter zeer moeizaam. De niet-meer-zo-dode mompelt iets over Vecna, en de boodschap die we kregen in gedachte begint er één en ander op zijn plaats te vallen. Zijn naam blijkt Miselande te zijn.

Miselande is een autoritaire vampier en doet een voorstel aan de groep. Hij offreert te helpen met zijn krachten in ruil voor hun bijstand in zijn [queeste]. Ísú accepteert zonder dralen, hij koestert een geheim en wil dat zo houden, daarom kan hij beter Vecna niet trotseren. Calli heeft eveneens geen probleem met de deal. En voor Borghar is het ook wel goed, maar die denkt nog aan de bijtwond en houdt toch een schuin oog op Miselande. Maar Bardek blijft achterdochtig, misschien met rede, doch bezwijkt onder de druk van de groep en wil uiteindelijk de vampier een kans(je) geven. Hij zal echter zijn ogen niet afhouden van Miselande tot deze bewezen heeft te goeder trouw te zijn, dwergen hé, koppig als altijd.

Zo zet de groep de zoektocht door de dungeon verder met vijf gezellen. Miselande neemt zelfs onmiddellijk de leiding en lokt op listige wijze enkele Minions naar de toegang van de volgende dungeonkamer (met een afgehakt armke van een Kobold, zijn kennis van hun taal en de kunde van de magier om een stem na te bootsen). Eens de ingang is vrijgemaakt, wordt er verder geknokt in de kamer, krijgt Bardek nog wat glue-shots op zijn donder en vliegt de eerste bal door de ruimte. Geen partij echter voor onze helden. Zonder al te zware verliezen ruimen ze het stelletje op en banen hun weg naar een poort die toegang geeft tot een dungeon corridor.

Hier neemt Ísú dapper de leiding en loopt de gang in. Er verschijnt een teleportal. Intrede… de “groene”Nimozaran the Green! Ísú krijgt een teleportatie amulet Eye Of Recall overhandigd met niet al te veel gebruiksinstructie. Iets met een oog. Okee, effe een koboldoog erin proppen… en er gebeurt niks. Beginnende wizard hé, mag met zijn kleedje vol blubber naar de wasserij, of het moest zijn dat Calli zich geroepen voelt om de prut eraf te wassen (sorry Evy, ik kon het weer niet laten)? Geen probleem, dat wordt dus verder zoeken naar wat er dan wel inpast. In de volgende dungeonkamer bijvoorbeeld.

Maar ho! Wacht even. Bolt daar toch wel onze tweede stenen bal door de gang. Calli gaat hier in stealth achteraan. En Ísú, iets minder in stealth, gaat vol in het zicht een kijkje nemen bovenop het platform, waar hij ook snel weer af is. Dit wordt een lastige, veel vijanden gezien. Iedereen zet zijn beste beentje voor, of laat een cosmic creature het voor hem doen. De Wormking zijn huisdier lag nog even te slapen maar gaat dan uiteindelijk toch ook in de aanval. We zien hier zelfs een beginnende taktiek ontstaan bij onze helden, ze beginnen elkaars sterktes en zwaktes te leren kennen. Borghar heeft echter zijn dag niet, en krijgt aanzienlijk meer klappen dan hij uitdeelt. Bardek raakt net als Borghar in moeilijke papieren en Ísú waagt zich iets te ver en incasseert eveneens enkele afstandstreffers. Miselande brengt met zijn healing powers enig soelaas voor de gehavende groepsleden, evenals Bardek die Borghar een beetje oplapt. Calli brengt het er nog het beste vanaf. Vanuit haar stealth positie bereikte ze veilig een tactische positie om met haar kruisboog de Wormking en zijn onderdanen te bestoken. Na zware combat, is het einde in zicht. De Wormking valt en geeft een magic staff[+1 staff of the warmage] prijs, alsook een zilveren sleuteltje en een plannetje naar een geheime deur…

De ontknoping is nabij.

Onze helden volgen een lange winderige tunnel van de troonkamer stijl naar beneden, naar een donkere plaats diep in de aarde. Na een tijdje geeft de uitgehouwen tunnel uit op een netwerk van natuurlijke grotten & spelonken. uiteindelijk komen ze in een immense grot. Het is in de grot onnatuurlijk koud, zelfs voor zo’n diepte. Dit wordt al snel verklaard wanneer er een jonge witte draak, genaamd Szatharrax , de avonturiers tegemoet komt. Ze zetten zich (iets of wat geeuwend) schrap voor een immens gevecht… De draak blijkt echter gewoon te willen praten. Het schepsel verklaart: Er was verwittigd dat jullie zouden komen. Ik ben echter niet jullie vijand. Degene die wél jullie vijand is, probeert al lang een alliance te smeden met onze clan: wij weigeren steevast! Bewijs van mijn woord vinden jullie in de kist achter mij

De helden openen de kist en vinden daar een brief-scroll en een vreemd kristallen oog. Isú krijgt het lumineuze idee dít oog ook eens in het amulet te steken: het past perfect! Het groene licht begint sneller en heviger te pulseren tot het plots stopt… De andere helden kwamen net ook een kijkje nemen, toen het amulet explodeerde in vorm van licht en geluid. Iedereen begint zich plots zwakker en zwakker te voelen, tot ze uieindelijk wegzakken in een diepe zwarte leegte. Alvorens volledig het bewustzijn te verliezen hoort Isú de rauwe stem van de draak nog bevelen: Lord Irontooth zal tevreden zijn! Stuur een boodschap en breng de indringers weg …

View
BootCamp
BootCamp

Chronicles: DnD Session 1

Zaterdagavond, 20.30 h, DnD session 1 neemt een aanvang. Evy mag als enige vrouw nog even de afwas verder doen, om niet in stereotypen te treden, maar dan willen we wel beginnen hoor. Want we zijn uiteraard allemaal benieuwd of we geen te strenge DM in huis hebben; Evy in de keuken en de hond in de veranda, dat zit er dus wel aan te komen. Ondertussen krijgt iedereen zijn drankje, behalve Bart gaat iedereen voor water of cola. Ik zie hier al enige rode draad door het gezelschap, later op de avond werd alles wel duidelijk.

Laten we maar gewoon starten met de voorstelling van de karakters, voor zover die reeds vorm gekregen hadden uiteraard.

Ísú, de human wizard, blijkt eigenlijk een geflopte warlord te zijn. Intelligent, introvert, weinig charisma, krachtige spells, klinkt verdacht psychopathisch.

Borghar, human fighter, is onze tank van dienst, maar meer bekommerd om ook die laatste hersencel naar de verdoemenis te drinken (laten we hier echter niet teveel out of character treden…dat water en die cola stonden niet voor niets op tafel). Later zal blijken dat hij ook niet meer weet hoe hij in de pub terechtkwam. Ik probeer dat excuus ook wel eens thuis, maar mij geloven ze nooit. Ik vrees echter dat we Borghar wel kunnen geloven.

Borghar zal dapper bijgestaan worden door Bardek Luthger, onze dwarven paladin die een beetje op de dool geraakt is, en die geen bier lust… maar enkel elven wijn. Nu ja, zolang Borghar en Bardek op het slagveld maar overeen komen.

Misschien kan Calianna, de elven rogue, hier wel bemiddelen, zij kan Bardek, uiteraard op heel stiekeme wijze, voorzien van elven wijn. De vraag is dan, gebeurt dit op basis van een dealer-gebruiker verhouding of kunnen we ons hier aan een unieke elf-dwerg vriendschap verwachten? Optie 1 lijkt me wel iets voor een rogue, maar we kennen natuurlijk Bardek’s charmes nog niet, ahum, misschien lust die wel meer dan alleen elven wijn. Trouwens, het lijkt me geen slecht idee dat Ísú veugeltjes tovert voor onze elf, als we dan toch de sprookjestoer op gaan. Dan kan ze ook niet uit bomen vallen en zo, want dat schijnt een beetje in de familie te zitten.

Tot slot, voor ik het vergeet, er zat ook nog een cleric onder tafel, de DM gaat die er hopelijk tegen de volgende sessie vanonder schoppen?

Tot zover onze character building introductie, al die vindingrijkheid kreeg ook nog enige statistiek mee. De character sheets raakten vrij vlot gevuld. Eens dit achter de rug eiste Borghar bij de DM de Nentir Inn op voor het hele gezelschap.

Vier onfortuinlijke avonturiers die het wel zien zitten een potje te knokken tegen Goblin gespuis. Als het maar gp’s opbrengt. Maar Acht squares, twee Goblins en één hekje later geven ze er alweer de brui aan. To be continued…

CU next time voor meer ‘Chronicles of the Unfortunate Nentir Mercenaries’.

Uw dienaar,

Jo

View

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.